Συγγραφικό έργο

Η έννομη τάξη στο σύνολό της, ιδίως δε ο βασικός εκείνος πυλώνας της που συντίθεται από τους κανόνες του δημόσιου δικαίου, αποστεώνεται κανονιστικώς στο «Λαβύρινθο» της βαθειάς οικονομικής κρίσης.  Στα έγκατά του παραμονεύει ο νεοφιλελεύθερος «Μινώταυρος» της «απορρύθμισης».  Η ελληνική έννομη τάξη βιώνει αυτή τη ζοφερή εμπειρία μεσ’ από την «ξυνωρίδα» αφενός της, «μνημονιακής κοπής», νομοθεσίας και, αφετέρου, του νομολογιακής προέλευσης «νεφελώδους» δημοσιονομικού δημόσιου συμφέροντος, που πλήττουν ευθέως «εμβληματικά» δικαιώματα του ανθρώπου.  Εν τέλει δε την ίδια την αντιπροσωπευτική δημοκρατία.  Κάπως έτσι ο θεσμικός «Θησέας» καλείται να υπερασπισθεί ό,τι έχει απομείνει πρωτίστως από το δικαίωμα στην ιδιοκτησία, το δικαίωμα αίτησης και παροχής δικαστικής προστασίας και τα εν γένει κοινωνικά δικαιώματα.  Δηλαδή το κοινωνικό κράτος δικαίου, την ώρα μάλιστα που οι πρώτες εκρήξεις της κοινωνικής αποσύνθεσης ακούγονται πια απειλητικές.

Και οι δύο αναθεωρήσεις συγκλίνουν, σύμφωνα με τ’ αποτελέσματα των κανονιστικών τους παρεμβάσεων στο Σύνταγμα, σε κάτι το ιδιαίτερα σημαντικό για την αποτίμηση της έως τώρα διαδρομής του: Όχι μόνο δεν αλλοίωσαν τα βασικά χαρακτηριστικά του, αλλά, απλώς προσαρμόζοντας -και μάλιστα σύμφωνα με το γράμμα και το πνεύμα του- ορισμένες επί μέρους παραμέτρους του στις ανάγκες της εποχής, ουσιαστικά επιβεβαίωσαν και τις αρχικές επιλογές του συντακτικού νομοθέτη και τη διαχρονική αξία του ισχύοντος συνταγματικού μας χάρτη.
Το Σύνταγμα του 1975 είναι ο μακροβιότερος και πιο δημοκρατικός Θεμελιώδης Νόμος που ίσχυσε ποτέ στον Τόπο μας και, με την επικουρία ιδίως των δύο τελευταίων αναθεωρήσεων, εγγυάται, με αξιοθαύμαστη αντοχή και αξιοπιστία, και την εμπέδωση των δημοκρατικών θεσμών και την ποιότητα της ίδιας της Δημοκρατίας μας.