ΜΜΕ - Συνεντεύξεις

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ
στην free  press εφημερίδα «newtimes»
και στον δημοσιογράφο κ. Κώστα Παναγόπουλο

 I.        Σε άρθρο σας σημειώνετε: Η, made in Germany, νεοφιλελεύθερη «αγχόνη» λιτότητας οδηγεί την Ευρωζώνη σε μια κρίση οικονομικής και νομισματικής «ασφυξίας», η οποία προοιωνίζεται τέσσερα –αναποσπάστως συνδεόμενα μεταξύ τους- «δεινά»:  Στασιμότητα, χαμηλό πληθωρισμό ως και αποπληθωρισμό, υπερχρέωση και, κυρίως, δραματικώς αυξανόμενες ανισότητες κι εξίσου δραματικώς αυξανόμενη ανεργία. Υπάρχει πολιτική δύναμη η οποία είναι σε θέση να εφαρμόσει μια διαφορετική πολιτική που θα επιτρέψει στη Χώρα να κινηθεί σε αντίθετη ρότα; Και ποια είναι αυτή η πολιτική δύναμη;

Η απάντηση στο ερώτημά σας προϋποθέτει την διευκρίνιση αναφορικά με τα ποια είναι τα όρια, μέσα στα οποία μπορεί να κινηθεί η πολιτική εκείνη δύναμη που θα μπορούσε –φυσικά εφόσον είναι και διατεθειμένη προς τούτο- να εφαρμόσει διαφορετική πολιτική και να επιτρέψει στη Χώρα να κινηθεί σ’ αντίθετη ρότα.  Κι εξηγούμαι:  Δυστυχώς, η Χώρα μας –άρα η κοινωνία και η οικονομία μας- βιώνουν μιαν ιδιότυπη διπλή, και άκρως επώδυνη, κοινωνοικοοικονομική «αιχμαλωσία».  Η πρώτη μορφή «αιχμαλωσίας» οφείλεται στην στείρα και αδιέξοδη –όπως πλέον ομολογείται παγκοσμίως και από τα πιο έγκυρα «χείλη»- πολιτική δήθεν «αναπτυξιακής λιτότητας», η οποία έχει επιβληθεί στην Ευρωζώνη από την Γερμανία. Αυτή η πολιτική, η οποία ευνοεί βραχυπρόθεσμα –ήδη όμως φαίνονται και τα δυσοίωνα μηνύματα για την ίδια την γερμανική οικονομία- την Γερμανία είναι ουσιαστικώς καταστροφική για τις ασθενέστερες οικονομίες της Ευρωζώνης και, φυσικά, για την Ελλάδα.  Την κατάσταση αυτή επέτειναν τα τραγικά λάθη των «Μνημονίων» που επιβλήθηκαν στην Ελλάδα και, μεταξύ άλλων δεινών, οδήγησαν σε βαθύτερη ύφεση τη Χώρα μας.  Λάθη για τα οποία η ευθύνη της Τρόικας είναι οφθαλμοφανής και ομολογημένη, και πρέπει κάποτε ν’ αναζητηθεί επισήμως.  Αυτή είναι η πρώτη μορφή «αιχμαλωσίας», στην οποία ήδη αναφέρθηκα.  Η δεύτερη μορφή «αιχμαλωσίας» -και συναφής με την πρώτη- οφείλεται στην κατάσταση που δημιουργήθηκε από δύο παράγοντες: Ο ένας αφορά τον τρόπο με τον οποίον οδηγηθήκαμε στα «Μνημόνια» από την Κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου.  Δηλαδή δίχως καμία διαπραγμάτευση και δίχως καμία προετοιμασία.  Με κορυφαίους υπουργούς της Κυβέρνησης αυτής να ομολογούν ότι «δεν διάβασαν» καν τα «Μνημόνια», και οι οποίοι μάλιστα «επιβιώνουν» και σήμερα πολιτικώς.  Ο άλλος παράγοντας αφορά τις δεσμεύσεις που αναλήφθηκαν στην συνέχεια από τις Κυβερνήσεις Γ. Παπανδρέου και Λ. Παπαδήμου έναντι της Τρόικας.  Δεσμεύσεις που προκαλούν ρήξη αυτού τούτου του κοινωνικού ιστού και τήξη του πυρήνα βασικών θεμελιωδών δικαιωμάτων, με κορυφαίο παράδειγμα εκείνο της ακίνητης ιδιοκτησίας.  Αυτή την κατάσταση παρέλαβε το 2012 η Κυβέρνηση του κ. Α. Σαμαρά.  Και τόνισα τότε ότι ήταν ανάγκη ο κ. Α. Σαμαράς ν’ αναδείξει αμέσως αυτές τις δύο μορφές «αιχμαλωσίας», ώστε να είναι πλήρως ενήμερος ο Ελληνικός Λαός και να μην χρεωθεί η Κυβέρνησή του τις «αστοχίες» -ο όρος είναι άκρως επιεικής- του διδύμου της ευρωπαϊκής ηγεσίας και των πολιτικώς ανεύθυνων Κυβερνήσεων Γ. Παπανδρέου και Λ. Παπαδήμου.  Προσθέτω δε και τούτο: Είμαι βέβαιος ότι ο κ. Σαμαράς θα τιμήσει, εν ευθέτω χρόνω, την προεκλογική του δέσμευση για μια και μόνη Εξεταστική Επιτροπή, ήτοι για το πώς φθάσαμε στα «Μνημόνια».  Μέσα σ’ αυτή την κοινωνικοοικονομική ατμόσφαιρα η Νέα Δημοκρατία και ο κ. Α. Σαμαράς μπορούν αλλά και έχουν χρέος ν’ αλλάξουν τη ρότα της Χώρας.  Έχω πλήρη επίγνωση της δυσκολίας αυτού του εγχειρήματος.  Αλλά και έχω εμπιστοσύνη –αφού στηρίζω την Κυβέρνηση- στις ικανότητες και την αποφασιστικότητα του κ. Α. Σαμαρά.  Πριν απ’ όλα πρέπει ν’ αναζητηθούν οι συμμαχίες εκείνες, σ’ ευρωπαϊκό επίπεδο, που θα κάμψουν τις γερμανικές οικονομικές εμμονές, που μάλιστα σύσσωμη η παγκόσμια οικονομική κοινότητα τις καταδικάζει.  Πέραν δε τούτου πρέπει να δράσουμε μονομερώς -όπου αυτό είναι απαραίτητο- έναντι της Τρόικας, τώρα που έχει επιτευχθεί, με τις πρωτοφανείς θυσίες του Ελληνικού Λαού, πρωτογενές πλεόνασμα.  Τονίζω δε και πάλι:  Στην διαπραγμάτευση με την Τρόικα πρέπει να επισημανθούν οι τεράστιες ευθύνες της για την κατάσταση, στην οποία οδήγησε την Ελλάδα.  Και ας το καταλάβει η Τρόικα:  Ούτε στο απυρόβλητο βρίσκεται ούτε χαίρει οιασδήποτε μορφής ασυλίας.  Τόσο σε πολιτικό όσο και σε νομικό επίπεδο, με βάση το διεθνές και το ευρωπαϊκό δίκαιο.  Κι αυτό το τελευταίο αποκτά ολοένα και μεγαλύτερη σημασία κι επικαιρότητα.

hello: 26-9-2014 Συντέντευξη στην free press εφημερίδα NEWTIMES

 

ΜΜΕ - Άρθρα

ΟΙ ΔΟΜΙΚΕΣ ΑΝΤΙΦΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ
Angela Merkel - Wolfgang Schäuble versus Jurgen Habermas

(στο περιοδικό «ΕΠΙΚΑΙΡΑ» τ. 255 της 18/09/2014)

Η κυβερνητική ηγεσία της Γερμανίας –στην ουσία η κα A. Merkel και ο κ. W.Schäuble, δίχως να παραγνωρίζει κανείς το γεγονός  ότι ο δεύτερος ουδέποτε ξέχασε την εντός CDU «προδοσία» της νυν Καγκελαρίου έναντι αυτού και του Helmut Kohl- διακατέχεται από το σύνδρομο της ψευδαίσθησης ότι η πολιτική «αναπτυξιακής λιτότητας» εμφανίζει ένα διπλό «πλεονέκτημα»: Από τη μια πλευρά «εγγυάται» την ομαλή εξελικτική πορεία της γερμανικής οικονομίας, ιδίως επειδή μεταθέτει extra muros –ήτοι στην υπόλοιπη Ευρωπαϊκή Ένωση και, κυρίως, σ’ εκείνη του μειονεκτικού οικονομικώς νότου- το κόστος της γερμανικής ενοποίησης.  Και, από την άλλη πλευρά, διασφαλίζει την γερμανική οικονομική «επικυριαρχία» τουλάχιστον στην Ευρωζώνη.  Σε σημείο μάλιστα που να καλλιεργείται υποδορίως η «φαντασίωση» πως ό,τι δεν πέτυχε η Γερμανία στην Ευρώπη «manu militari», το καθιστά στις μέρες μας πράξη προσφεύγοντας στις «ερπύστριες» της οικονομικής της υπεροχής.  Στον αντίποδα της γερμανικής κυβερνητικής ηγεσίας, κορυφαίοι εκπρόσωποι του γερμανικού πνεύματος, πρωτίστως στον οικονομικό αλλά και στον φιλοσοφικό χώρο, «κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου» ως προς τις συνέπειες των εμμονών της ηγεσίας αυτής.  Στους ως άνω εκπροσώπους πρέπει βεβαίως να προσθέσει κανείς κι εμβληματικές παλαιότερες φυσιογνωμίες της πολιτικής σκηνής της Γερμανίας, όπως είναι ο Helmut Smith.  Ας μείνουμε όμως, στο πλαίσιο της σύντομης αυτής ανάλυσης, στον εκπρόσωπο του κατ’ εξοχήν αντιπροσωπευτικού γερμανικού πνεύματος, ήτοι εκείνου που διαγράφει τα φιλοσοφικά του ρεύματα στις μέρες μας.  Και ποιος άλλος θα μπορούσε να εκφράσει με πιο γνήσιο τρόπο τα ρεύματα αυτά από την J. Habermas;  Πριν από κάθε άλλη ανάλυση διευκρινίζεται ότι οι θέσεις του J. Habermas εκτίθενται στη συνέχεια ανεξαρτήτως από το αν και κατά πόσο συμφωνεί κανείς μ’ αυτές.  Η καταγραφή τους δείχνει απλώς το μέγεθος των σύγχρονων γερμανικών αντιφάσεων.

I.        Στο υπό διαμόρφωση ακόμη πολιτειακό «μόρφωμα» της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ο J. Habermas βρήκε την ευκαιρία να «δοκιμάσει» την πρακτική εφαρμογή των θέσεών του αναφορικά με τα χαρακτηριστικά και το μέλλον του «μεταεθνικού» κράτους[1].  Ειδικότερα:

hello: 18-9-2014 OI ΔΟΜΙΚΕΣ ΑΝΤΙΦΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ, στο περιοδικό "ΕΠΙΚΑΙΡΑ" τ. 255

   

ΜΜΕ - Άρθρα

Η ΕΥΡΩΖΩΝΗ ΣΕ «ΑΓΧΟΝΗ» ΛΙΤΟΤΗΤΑΣ
(Στο περιοδικό «ΕΠΙΚΑΙΡΑ» τ. 252 της 28/8/2014)

            Η Ευρωζώνη, εμφανώς εγκλωβισμένη σε μια περίοδο συρρίκνωσης της οικονομίας της, αρχίζει να αισθάνεται πια ένα σύνδρομο για το οποίο έχει προειδοποιηθεί, δυστυχώς χωρίς υπεύθυνη αντίδραση από την πλευρά της, εδώ κι έξη τουλάχιστον χρόνια, και πάντως ήδη από την «επίσημη» έναρξη της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης τον Σεπτέμβριο του 2008:  Το σύνδρομο της οικονομικής «ασφυξίας» από την μακροχρόνια έκθεσή της στην «αγχόνη» μιας πολιτικής αυστηρής λιτότητας, τις αρνητικές επιπτώσεις της οποίας επιτείνει ο «αναιμικός» χρηματοπιστωτικός και, κυρίως, νομισματικός ρόλος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.  Ως εκ περισσού υπενθυμίζεται ότι τόσον η πολιτική λιτότητας όσο και ο μειωμένης χρηματοπιστωτικής και νομισματικής εμβέλειας ρόλος της ΕΚΤ –άρα ο «τύπος» της προαναφερόμενης «αγχόνης»- οφείλονται, σχεδόν αποκλειστικώς, σ’ ανάλογες χρόνιες κι εμμονικές γερμανικές οικονομικές και νομισματικές αντιλήψεις.  Οι οποίες εκπορεύονται πρωτίστως από την σκοπιμότητα αφενός μετάθεσης του κόστους της ενοποίησης της Γερμανίας extra muros και, αφετέρου, εμπέδωσης της γερμανικής οικονομικής επικυριαρχίας στην Ευρωζώνη, και όχι μόνο.  Κάτι όμως για το οποίο, με όρους στοιχειώδους πρόβλεψης, η Γερμανία θάπρεπε ήδη ν’ αμφιβάλλει.  Η «καμπάνα» του αποπληθωρισμού και, επέκεινα, της ύφεσης χτυπάει ήδη και για την ως πρόσφατα «παντοδύναμη» Γερμανία.  Ας μείνουμε όμως στο συγκεκριμένο σύνδρομο οικονομικής «ασφυξίας» της Ευρωζώνης και στην «αγχόνη» λιτότητας που το προκαλεί.

Ι. Από πλευράς οικονομικής πολιτικής η Ευρωζώνη, εκ κατασκευής μάλιστα, «εμπνέεται» από το, οιονεί μονοδρομικό, «δόγμα» της πολιτικής λιτότητας, η οποία έχει ως βασικό στόχο την καταπολέμηση των ελλειμμάτων και την αντιμετώπιση του –παθολογικού για την Γερμανία- φόβου του πληθωρισμού.  Ταυτοχρόνως, το ως άνω «δόγμα» ολοκληρώνεται με την «θεμελιώδη» θέση ότι αυτή η πολιτική λιτότητας είναι, αφ’ εαυτής, σε θέση να διασφαλίσει και την βιώσιμη ανάπτυξη της Ευρωζώνης, καθιστώντας παραλλήλως μηδενικό τον κίνδυνο δομικής ύφεσης.

hello: 28-8-2014 Η ΕΥΡΩΖΩΝΗ ΣΕ "ΑΓΧΟΝΗ" ΛΙΤΟΤΗΤΑΣ, ΣΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ "ΕΠΙΚΑΙΡΑ"

   

Βουλή - Αγορεύσεις / Παρεμβάσεις

11-7-2014. Συνέχιση της συζήτησης επί των άρθρων και του συνόλου του σχεδίου νόμου του Υπουργείου Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης: «Τροποποίηση διατάξεων του Κώδικα Κατάστασης Δημοσίων Πολιτικών Διοικητικών Υπαλλήλων και Υπαλλήλων Ν.Π.Δ.Δ. (ν. 3528/2007) - Επιλογή προϊσταμένων οργανικών μονάδων και άλλες διατάξεις».
Σημείωση: Ο παρακάτω πίνακας περιεχομένων δεν αποτελεί το τελικό κείμενο, διότι εκκρεμούν ορθογραφικές και συντακτικές διορθώσεις)

 ΠΡΟΚΟΠΗΣ ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ: Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε.

Κύριε Υπουργέ, στον τόπο μας συχνά φειδωλευόμαστε τον έπαινο από φθόνο ή τον σπαταλούμε από ιδιοτέλεια. Επειδή δεν θέλω να πέσω σ’ αυτήν την παγίδα, πρέπει να πω μερικά πράγματα τα οποία είναι αλήθειες.

Η συζήτηση του νομοσχεδίου αυτού, έδωσε τη δυνατότητα να αποδείξετε κάτι το οποίο καλό θα είναι να το υιοθετούν και οι συνάδελφοί σας. Δηλαδή ότι η συζήτηση δεν ήταν τυπική. Είχε ουσία, ακούσατε, έγιναν σημαντικές μεταβολές, όσο βέβαια μπορούσαν να γίνουν μέσα στη «φιλοσοφία» του νομοσχεδίου. Χαίρομαι πραγματικά γιατί και τις απόψεις της Επιστημονικής Υπηρεσίας της Βουλής τις υιοθετήσατε και τις απόψεις συναδέλφων τις είδατε.

Μερικές μεταβολές είναι καίριες. Πρέπει να επισημάνω τη μεταβολή που έγινε για το Σώμα Επιθεωρητών – Ελεγκτών Δημόσιας Διοίκησης, ώστε να αποκτήσει σιγά-σιγά τη νομική αυτοτέλεια και την ομοιογένεια την οποία πρέπει να έχει το Σώμα αυτό. Διότι πραγματικά, έτσι όπως έρχονται τα πράγματα, θα παίξει έναν καίριο ρόλο στο μέλλον και καλό είναι να το ενισχύσετε ακόμα περισσότερο για να μπορέσει να παίξει αυτόν το ρόλο ανεπηρέαστο και ανεξάρτητο.

Επίσης, σωστά κάνατε τις μεταβολές οι οποίες αφορούν στο ζήτημα της συνέντευξης με τη συμμετοχή εμπειρογνωμόνων, οι οποίοι προέρχονται από το δημόσιο τομέα και γνωρίζουν το δημόσιο management. Θα το λέω πολλές φορές. Ναι, άνθρωποι που έχουν ζήσει τον ιδιωτικό τομέα, μπορούν να συμβάλουν σημαντικά αλλά ιδίως στην κρίση δημοσίων υπαλλήλων δεν είναι ό,τι καλύτερο, γιατί ο τρόπος με τον οποίο διοικούνται τα νομικά πρόσωπα ιδιωτικού δικαίου, δηλαδή οι κοινές επιχειρήσεις, δεν είναι ο ίδιος. Δεν είναι σχεδόν ποτέ όμοιος με τη διαχείριση που πρέπει να γίνεται στο χώρο του δημόσιου τομέα.

hello: 11-7-2014 Αγόρευση κατά την συζήτηση του σν του Υπ. ΔΜ & ΗΔ "Τροποποίηση διτάξεων του Κώδικα Κατάστασης Δημοσίων Πολιτικών Διοικητικών Υπαλλήλων και Υπαλλήλων ΝΠΔΔ. Επιλογή προϊσταμένων οργανικών μονάδων και άλλες διατάξεις

   

Βουλή - Αγορεύσεις / Παρεμβάσεις

3-7-2014 Αγόρευση κ. Π. Παυλόπουλου κατά την συζήτηση επί της αρχής, των άρθρων και του συνόλου του σχεδίου νόμου: «Ρυθμίσεις Ποινικού και Σωφρονιστικού Δικαίου και άλλες διατάξεις».

ΠΡΟΚΟΠΗΣ ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ[1]: Ευχαριστώ πολύ, κύριε Πρόεδρε.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, θα αναφερθώ στις διατάξεις του άρθρου 23, το οποίο θεωρώ εξαιρετικά κρίσιμο από πλευράς διοικητικής δικονομίας. Και θα αναφερθώ σ’ αυτό για λόγους που αφορούν την ερμηνεία του, ώστε να υπάρχει καταγραφή στα Πρακτικά.

Πριν απ’ όλα, θέλω να τονίσω ότι ορθώς ο Υπουργός έφερε συγκεκριμένες ρυθμίσεις οι οποίες το τροποποιούν, σαφώς επί τα βελτίω.

Ορθώς θεσμοθετείται η προθεσμία στην παράγραφο 1, ώστε μετά την απόφαση, ουσιαστικά την ακυρωτική, να μπορεί να διατυπώνεται η άποψη των διαδίκων για να εφαρμόζεται η αρχή auditor alteram partem.

Επίσης, ορθώς -σε ό,τι αφορά την παράγραφο 2- προστίθεται η αρχή της προστασίας του καλόπιστου διοικουμένου, όπως επίσης ορθώς διευκρινίζεται ότι ο χρόνος της περιορισμένης αναδρομής δεν μπορεί να είναι παρά τουλάχιστον νωρίτερα από εκείνον το οποίο ορίζει η ημέρα της δημοσίευσης της ακυρωτικής απόφασης.

hello: 3-7-2014 Αγόρευση ΄κατά την συζήτηση του σν του Υπ. Δικαιοσύνης "Ρυθμίσεις Ποινικού και Σωφρονιστικού Δικαίου και άλλες διατάξεις"

   

ΜΜΕ - Συνεντεύξεις

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ
στην εφημερίδα «ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ»
και στην δημοσιογράφο κα Αλίκη ΜΑΤΣΗ
(Σάββατο, 9 Αυγούστου 2014)

I.        Χαρακτηρίσατε τον ΕΝΦΙΑ αντισυνταγματικό, ενώ παλαιότερα είχατε πει ότι η μόνιμη επιβολή φόρου επί της ακίνητης περιουσίας αποτελεί στη ουσία «δήμευση». Τελικά ο ΕΝΦΙΑ αποτελεί επί της ουσίας δήμευση της ακίνητης περιουσίας;

Ο ΕΝΦΙΑ, καθ’ ό μέτρο συνιστά θεσμικό «απόγονο» και κατάλοιπο του ΕΕΤΗΔΕ, εμφανίζει σημαντικά –αλλά και προφανή- προβλήματα αντισυνταγματικότητας.  Τα οποία μάλιστα η Νέα Δημοκρατία, ως Αξιωματική Αντιπολίτευση, είχε επισημάνει το 2011, κατά την συζήτηση στη Βουλή του νόμου περί του ΕΕΤΗΔΕ.  Γι’ αυτό και τον είχαμε τότε καταψηφίσει.  Για να γίνω πιο συγκεκριμένος: Το ΕΕΤΗΔΕ έπασχε συνταγματικώς διότι αφενός οδηγούσε σε φορολόγηση της ακίνητης ιδιοκτησίας ανεξαρτήτως από το αν αυτή απέφερε εισόδημα.  Και, αφετέρου, η φορολόγηση γινόταν με βάση αντικειμενικές αξίες σαφώς μεγαλύτερες των αντίστοιχων εμπορικών.  Και τα δύο αυτά ελαττώματα οδηγούσαν σ’ ένα είδος έμμεσης δήμευσης της ακίνητης ιδιοκτησίας, που ήταν προφανώς αντισυνταγματική.  Ορισμένα από τα ελαττώματα αυτά αφορούν και τον ΕΝΦΙΑ, ο οποίος ψηφίσθηκε ως συνέχεια του ΕΕΤΗΔΕ, και μάλιστα αναγκαστικώς κατ’ απαίτηση της Τρόικας.  Αφού, δυστυχώς, είχε προϋπάρξει, για λόγους δημοσιονομικούς, η σχετική δέσμευση της Κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου, ήδη όταν θεσπιζόταν ο νόμος περί του ΕΕΤΗΔΕ.  Το Συμβούλιο της Επικρατείας, εν Ολομελεία, με την απόφασή του 1972/2012 είχε μεν κρίνει κατ’ αρχήν συνταγματικώς ανεκτές τις ως άνω ρυθμίσεις του νόμου περί ΕΕΤΗΔΕ, πλην όμως σαφώς είχε διευκρινίσει ότι τούτο αφορούσε μόνο την περίοδο της δημοσιονομικής κρίσης, βάζοντας μάλιστα ως καταληκτική ημερομηνία το τέλος του 2012.  Απ’ όλα αυτά προκύπτουν λοιπόν τα εξής, πάντα κατά το Σύνταγμα και τη νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας:  Και ο ΕΝΦΙΑ είναι, κατ’ εξαίρεση, συνταγματικώς ανεκτός μόνο για το χρονικό διάστημα ως την επίτευξη και παγίωση του πρωτογενούς πλεονάσματος.  Κατά συνέπεια, κάθε μορφή «μονιμοποίησης» του ΕΝΦΙΑ θα οδηγούσε σ’ έμμεση δήμευση της ακίνητης ιδιοκτησίας, και κατ’ αυτόν τον τρόπο θα παραβίαζε ευθέως το Σύνταγμα.  Τις θέσεις μου αυτές είχα κοινοποιήσει μ’ επιστολή μου, την 1.11.2013, στον κ. Γ. Στουρνάρα, δίχως όμως καμία ανταπόκριση από την πλευρά του.  Την ίδια επιστολή έχω κοινοποιήσει και στον κ. Γκ. Χαρδούβελη.

 II.        Είναι κατά τη γνώμη σας σωστό να επιβάλλεται ο ΕΝΦΙΑ στους δανειολήπτες των οποίων οι κατοικίες είναι υποθηκευμένες από τις τράπεζες;


hello: 9-8-2014_Συνέντευξη στην "Εφημερίδα των Συντακτών" και στην δημοσιογράφο κα Αλίκη Μάτση

   

Page 1 of 11

Πληροφορίες Ιστότοπου

Η συγκεκριμένη ιστοσελίδα είναι η μοναδική παρουσία του Προκόπη Παυλόπουλου στο διαδίκτυο. Οποιαδήποτε άλλη παρουσίαση σε blogs, facebook, Flicker κ.τ.λ δεν αντιπροσωπεύει τον Καθηγητή Προκόπη Παυλόπουλο.